Nieuws

Voor AAP

Na een hele tijd onder water te zijn geweest ben ik eindelijk weer een beetje aan de slag.
Het werk in opdracht ging mondjesmaat wel door, maar het eigenwerk lag op z’n gat. Na ruim 18 jaar doen alof ik niks mankeer kwam daar uiteindelijk de man met de hamer, en holymoly wat slaat die fucker hard!

Altijd gedacht dat ik een soort van superwoman was, niet mekkeren gewoon stug doorgaan. Tijdens het revalidatie proces na mijn crash met bijbehorende 1 stap vooruit ,2 achteruit ben ik me gaan specialiseren in het niets voelen; wel zo praktisch als je gewoon weer aan het werk wilt. Na heel veel levenslessen die ik maar niet wilde inzien, laat staan voelen, ben ik voor een zoveelste keer letterlijk hardgrondig onderuit geschoffeld.

Na die laatste keer kon ik mijzelf niet meer oppakken. Dapper begon ik na een aantal weken weer met trainen maar mijn ribbenkast voelde nog steeds als een bos sprokkelhout .
Mijn neef stelde zich voor dat wanneer mijn skelet na een paar honderd jaar zou worden opgegraven men voor raadsels zou komen te staan; “dit exemplaar moet wel de eerste En de tweede WO hebben doorstaan en na herstel ook nog eens door een tram zijn overreden! In ieder geval niets meer waard bij Tussen kunst & kitsch”; veel te veel breuken en herstel pogingen.”

Lamgeslagen constateerde ik dat nu zo’n beetje elk onderdeel van mijn lichaam pijn deed.

Zo, daar kwam voor het eerst zelfmedelijden om de hoek kijken. Altijd een gloeiende hekel aan gehad . Lang verhaal kort, de bodem van het putje wel gezien, gelukkig er op eigen kracht weer uitgekomen. Het duurt effe, maar dan heb je wel wat. In dit geval iets meer inzicht in de eigen gebruiksaanwijzing. Zou toch makkelijk zijn wanneer die bij de geboorte direct uitgeprint kon worden, maar nee hoor, het moet weer eens moeilijk. Afijn, de grote uitdaging is nu niet weer in 7 sloten tegelijk lopen.
Tot zover het gemiep , nu waar her om gaat; de kunst!

Na een hele tijd totaal geen zin en/of inspiratie gehad te hebben begint het gelukkig weer te stromen.
Nu werk ik altijd vanuit mijn gevoel, dit keer is het voor een speciaal doel.

Ivm financiele tegenslag moest ik helaas donaties stop zetten. Een tijdje geleden kreeg ik weer post van stichting Aap. Weekdier als ik ben wanneer het om dieren gaat, kreeg ik al snel de tranen in mijn ogen van ontroering en waardering voor hun werk.
Een geldelijke donatie zat er nog steeds niet in maar het bracht me op het idee om voor hen een schilderij te maken dat eventueel verkocht kan worden. Aldus dat voorgesteld en het bod werd aangenomen. Ha, grappig, ik geef het weg en ik was zo blij dat ze het aanbod aannamen!

Nu ben ik weer heerlijk aan de slag met een schitterend dier en word stiekum een beetje verliefd op die ogen…

| View

Comments are closed.