Nieuws

verdriet

Donderslag bij heldere hemel, zo wordt het wel omschreven. Afgelopen week bereikte ons het bericht dat een maatje op zijn vakantie adres plotseling is overleden. Ik was in de stad om wat materiaal op te halen en terwijl ik door een steegje liep kreeg ik het verpletterende telefoontje. Acuut door mijn hoeven gezakt om te huilen. Het is dat een brede boog niet mogelijk is in een steeg, maar je merkt meteen dat in onze samenleving mensen schrikken en bang zijn voor emoties. Stilzwijgend en nog net niet rennend er snel voorbij; stel je voor dat je er iets mee moet…..
Het kon me geen donder schelen. Ik huil, ik heb verdriet.
En alles waar ik me een paar minuten daarvoor nog druk over maakte was in 1 klap weg. Wat naar dat het zo werkt; je wordt zo in je dagelijkse beslommeringen gezogen dat je niet eens echt beseft wat de mensen om je heen voor je betekenen. Het bericht gaat als een lopend vuurtje door de vrienden en kennissenkring en al snel spreek je elkaar. Omarmen, huilen, onbegrip. En ook onmiddellijk tegen elkaar zeggen wat een geweldige vent we het vonden, z’n humor, z’n praatjes , de zorg voor zijn kindje enz.
Waarom praten we niet over en met elkaar op die manier als we nog bij elkaar zijn? Heeft hij ooit geweten wat hij eigenlijk voor een indruk bij ons allemaal heeft gemaakt? En dat we hem helemaal niet willen missen! G#%&*#!!
’s Middags sta ik wat wezenloos in mijn atelier. Er komt op zo’n moment niks uit je handen. Vanuit mijn ooghoek zie ik een beeld staan. Hoewel ik het met een heel andere insteek gemaakt heb, treft het nu exact mijn gevoelens. Te neergeslagen, leeg, compleet uitgehold en moedeloos.

| View

Comments are closed.