Nieuws

nostalgie

Afgelopen weekend waren de open dagen op de boerderij met in het oude stal gedeelte een bescheiden expositie van mijn werk. Na een eerste kennismaking in de lente tijdens het “dansende koeien” spectakel kwam de buuv een aantal weken geleden vragen of het mij wat leek om tijdens hun “Beleef het boerenleven” weekend mijn visie en gevoel met betrekking tot de boerderij te laten zien middels mijn kunst. Toen het hele verhaal rond hun nieuwe bedrijfsvoering verteld werd, was ik al overstag. Helemaal in mijn straatje! Niet richten op schaal vergroting en meer, meer, meer; maar in evenwicht met de natuur. En wat ik het mooiste vind is dat de kalfjes niet meer van de moeder gescheiden worden. Het was me een paar weken daarvoor ineens opgevallen dat er een pasgeboren kalfje in de kudde liep. Ik heb staan te springen in de keuken, zo mooi vond ik het. Nu weet ik dus de hele gedachtegang erachter en lopen er inmiddels al een stuk of 5 kalfjes als jonge honden rennend en springend door de wei. – er zouden kalfjes geschilderd gaan worden-

Dus ik wilde natuurlijk meedoen. Er moest alleen nog wel –even- het een en ander gecreeërd worden. Aangezien ik van groot houdt dacht ik meteen aan panelen van 120 bij100cm. Ik hoopte er een stuk of 4 te kunnen maken. Hahaha… wishfull thinking… Gezien mijn schilderstijl en de tijd die daar in gaat zitten lukte dat never nooit natuurlijk. Van de weeromstuit ben ik op een andere manier gaan schilderen; met een lossere toets en om het geheel een wat authentiek karakter te geven heb ik met pasta en diverse patina’s gewerkt. En dat beviel eigenlijk heel goed. Ik heb er meteen weer andere ideeen van gekregen. Tijdens de expositie ben ik begonnen met een schilderij van een pas geboren kalfje, kort daarvoor in de wei net na de bevalling gefotograveerd, op oude houten planken uit de boerderij.

De dagen zelf waren een succes; schitterend weer en voor een eerste keer direct een behoorlijk aantal bezoekers. De schilderijen en beelden stonden/hingen in de oude stal, kippen en jonge kittens scharrelden over de vloer; wat een geweldige entourage. De vogelwacht kwam uilen ringen die in de oude deel zitten. Prachtig om te zien. Ik wil dus nu toch ook die uil in brons gaan maken waar ik al zolang mee in mijn hoofd loop( dat valt nog niet mee hoor, zoveel ruimte zit er niet in die kleine kop van me). En ondanks dat koeien schilderen niet mijn dagelijkse bezigheid is, ga ik het vast wel vaker doen.

Tussentijds moest ik even op de fiets naar huis. Onderweg bracht de geur van het gras, de serene rust bij de weide dieren en de kleur van het zonlicht mij ineens terug naar de zomers van mijn jeugd. Wat mooi.

| View

Comments are closed.