Nieuws

weer in ‘t zadel

En -hop – daar zijn zomaar weer een paar maanden voorbij! Man, man, wat gaat het hard. De laatste tijd heb ik me een beetje ingelezen over van alles en nog wat in het universum en ik weet nu; het ligt niet aan mij, de tijd gaat echt sneller!
Maar dat neemt niet weg dat de realiteit van alledag is dat ik al een tijdje niks nieuws geplaatst heb. Het werk daarentegen gaat gewoon lekker door.

Na de onfortuinlijke val van een ladder vorig jaar waarbij ik o.a. 4 ribben heb gebroken was het toch wel weer een lange aanloop naar volledig in de running zijn. Nu ben ik gewend om stug door te gaan, maar proefondervindelijk blijkt dat dat niet zo’n beste methode is voor de langere termijn….
Ook ben ik normaal gesproken beslist geen angsthaas en klim en klauter zonder -mentale- problemen overal wel op of in. Dat bleek nu toch een beetje veranderd.

Overgehaald om een gezamelijk reclame project te doen, waarbij ik de buitenkant van een oliebollenkraam ging airbrushen, moest ik weer een steiger op van een meter of 4 hoog.
Nu ben ik geen 18 meer, heb na de val ook niet meer kunnen trainen en zit zo langzamerhand zo’n beetje met “tie ribs” aan elkaar na bizar veel pech met bijbehorende botbreuken en verbrijzelingen. En dus kwam daar de harde realiteit.
Ik was blij dat ik in de spuitcabine alleen aan het werk was. Die eerste paar keer de steiger op en af, ik leek wel een bejaarde! en schijterig! De hele eerste dag heb ik met het zweet op m’n tanden me afgevraagd waar ik in godsnaam mee bezig was.
Gelukkig bleek ik dag 2 al wat soepeler en ging het daarna steeds lekkerder. Maar toch af en toe zo’n rare paniekvlaag in mijn maag als ik teveel op mijn werk geconcentreerd was en daardoor even was vergeten dat ik op een hoogte stond.
Grappige bijkomstigheid was de muziek. Niet bepaald mijn ding, hollandse meedeiners….(ik ben meer van de snoeiharde rock).
Dag 1 was daar eerst een soort van ontkennings fase, dit hoor ik niet. Daarna kwamen een paar dagen ergenis die geleidelijk over ging in meligheid en , je verwacht het echt niet, acceptatie.
Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat hoewel ik de muziek en de teksten nog steeds niks vindt, het door het constante positieve lalala gehalte toch bijdraagt aan een goed humeur. Heel verassend!
Uiteindelijk was het wel weer leuk om te doen, maar ook heel fijn om daarna lekker in mijn atelier op een kruk met klei bezig te zijn.

Komende maanden ga ik aan een nieuw project beginnen. Het idee suddert al een tijdje in mijn achterhoofd, maar na de expositie in Assen heb ik er meer tijd voor. Ik heb er zin in!


Comments are closed.